شعر خوان خنجی
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
امروز
شاید روز خاصی برای شما نباشد
روز تولد من که هست
شاید روز خاصی برای شما نباشد
روز تولد من که هست
می دانم
بهار ،بیست و هفت روز
زودتر از من
متولد شده
و در همین بیست و هفت روز
چقدر شاعر...
که بود و نبود من...
با این همه
امروز-اگر
شعری به سراغم نیاید
دق می کنم محمد علی بهمنی
برچسب:
نویسنده: خنجی
گاه بی دین و گهی زاهد گه عیاشم
به همه رنگ درآیم، نخود هر آشم
پیش نیکو عملان خوب تر از هر خوبم
نزد بابا شملان، داش تر از هر داشم
گاه عابد صفت و راست رو پاک نهاد
گاه عیار و کمربند کش و قلاشم
گاه از مهر به هر آتش غم آب زنم
گاه از قهر به هر زخم نمک میپاشم
گاه در راست روی، راهبر راهروان
گاه در کج روشی، پیش رو اوباشم
گاه گردن کش و سرسخت و درشتم چو بلال
گه سر افکنده تر و ریزتر از هر ماشم
گاه چون بره ی رامی همه جا آرامم
گاه چون شیر دمان با همه در پرخاشم
گاه با شیره و تریاک مخالف هستم
گاه خود در صدد کاشتن خشخاشم
می زنم لاف که از هر هنری با خبرم
هم نوازنده و هم شاعر و هم نقاشم
من که این قدر دورنگی و دورویی بلدم
به که از جمله مردان سیاسی باشم ابوالقاسم حالت
به همه رنگ درآیم، نخود هر آشم
پیش نیکو عملان خوب تر از هر خوبم
نزد بابا شملان، داش تر از هر داشم
گاه عابد صفت و راست رو پاک نهاد
گاه عیار و کمربند کش و قلاشم
گاه از مهر به هر آتش غم آب زنم
گاه از قهر به هر زخم نمک میپاشم
گاه در راست روی، راهبر راهروان
گاه در کج روشی، پیش رو اوباشم
گاه گردن کش و سرسخت و درشتم چو بلال
گه سر افکنده تر و ریزتر از هر ماشم
گاه چون بره ی رامی همه جا آرامم
گاه چون شیر دمان با همه در پرخاشم
گاه با شیره و تریاک مخالف هستم
گاه خود در صدد کاشتن خشخاشم
می زنم لاف که از هر هنری با خبرم
هم نوازنده و هم شاعر و هم نقاشم
من که این قدر دورنگی و دورویی بلدم
به که از جمله مردان سیاسی باشم ابوالقاسم حالت
برچسب:
نویسنده: خنجی
شهیدان تو را - ای نونهال سرگرانی ها
نمی آید قیامت بر سر از نامهربانی ها
که خودداری کند با جلوۀ شمشاد نوخیزت؟
ز رفتارت خجالت می کشد سرو از روانیها
نهادی عیش ما را گر به تاراج خزان دادی
بهار گریه ام در پیش دارد گل فشانی ها
ندارم قوت رفتن ز کویت،عجز را نازم
به فریادم رسید افتادگیها ،نا توانی ها
عبث عمری است با دل ناخن غم کاوشی دارد
به سعی تیشه نتوان کند کوه سخت جانی ها
ز طفلی تلخ دارد کام جان را شورش عشقی
نمک در دیده ما شد شکر خواب جوانیها
نمی فهمد کسی افسانه ما را در این محفل
من و شمعیم داغ از دولت آتش زبانی ها
حزین از خار خار دل در این حسرت قفس گاهی
صفیری می زنم در یاد گلبن آشیانی ها حزین لاهیجی
نمی آید قیامت بر سر از نامهربانی ها
که خودداری کند با جلوۀ شمشاد نوخیزت؟
ز رفتارت خجالت می کشد سرو از روانیها
نهادی عیش ما را گر به تاراج خزان دادی
بهار گریه ام در پیش دارد گل فشانی ها
ندارم قوت رفتن ز کویت،عجز را نازم
به فریادم رسید افتادگیها ،نا توانی ها
عبث عمری است با دل ناخن غم کاوشی دارد
به سعی تیشه نتوان کند کوه سخت جانی ها
ز طفلی تلخ دارد کام جان را شورش عشقی
نمک در دیده ما شد شکر خواب جوانیها
نمی فهمد کسی افسانه ما را در این محفل
من و شمعیم داغ از دولت آتش زبانی ها
حزین از خار خار دل در این حسرت قفس گاهی
صفیری می زنم در یاد گلبن آشیانی ها حزین لاهیجی
برچسب:
نویسنده: خنجی
زمان را نمی توانم متوقف کنم
گاهی زمان متوقف ام می کند
همین امروز
شعر
در گلوی مدادم ماند
و زمان به تراشیدنی متوقف ام کرد
گاهی زمان متوقف ام می کند
همین امروز
شعر
در گلوی مدادم ماند
و زمان به تراشیدنی متوقف ام کرد
می دانم
شاعر باید چند مداد تراشیده همراهش باشد
حیراتا!
دلواپس که نباشم
شعر به شراغم نمی آید
***
وآگوی چه باشم؟
بوسه
درک بی کلامی ست محمد علی بهمنی
برچسب:
نویسنده: خنجی
نمی گویم
به آیینه ای که تو در آن نگریسته باشی
-قانعم
به آیینه ای که تو در آن نگریسته باشی
-قانعم
نگریستن با هم
در یک آینه
شاید!
مکان را تو انتخاب کن
تا دلواپس هیچ چیز نباشی
زمان را،من
که نگران تمام شدنش نباشم
[آرامش برایمان لازم است]
می گویم
به گونه ای بایستم
که نفس هایمان
آینه را محو نکند
من نیم رخ ایستادن را پیشنهاد می کنم
تو فاصله نفسهایمان را
تعیین کن
[توافق بهتر راه رسیدن به آرامش است]
اصلن:
برای رسیدن به آرامش بیشتر
در چشم رس آینه نبودن بهتر است
می گویند:
بولوتوس آینه ها نیز
دایر شده است محمد علی بهمنی
برچسب:
نویسنده: خنجی
باید همه تن صرف نگاهی شد و برخاست
چون شمع سراپا همه آهی شد و برخاست
هر دانۀ اشکی که به راه تو فشاندم
از فیض وفا مهر گاهی شد و برخاست
دل چون به تمنّای تو آسوده نشیند؟
کوه از غم عشقت پَرِ کاهی شد و برخاست
شبهای جدایی به هواداری چشمم
هر مدَِ نگه ابر سیاهی شد و برخاست
خون تو حزین تا به ره عشق نخوابد
هر لاله ز خاک تو گواهی شد و برخاست حزین لاهیجی
چون شمع سراپا همه آهی شد و برخاست
هر دانۀ اشکی که به راه تو فشاندم
از فیض وفا مهر گاهی شد و برخاست
دل چون به تمنّای تو آسوده نشیند؟
کوه از غم عشقت پَرِ کاهی شد و برخاست
شبهای جدایی به هواداری چشمم
هر مدَِ نگه ابر سیاهی شد و برخاست
خون تو حزین تا به ره عشق نخوابد
هر لاله ز خاک تو گواهی شد و برخاست حزین لاهیجی
برچسب:
نویسنده: خنجی
گل بی تو مرا به دیده خار است
هر سبزه چو تیغ آبدار است
از نقش قدم بسی فزونتر
در راه تو چشم انتظار است
چون لاله ز داغ دوری تو
خون دل و دیده در کنار است
دریاب به پرسشی حزین را
کز لعل لب تو در خمار است حزین لاهیجی
هر سبزه چو تیغ آبدار است
از نقش قدم بسی فزونتر
در راه تو چشم انتظار است
چون لاله ز داغ دوری تو
خون دل و دیده در کنار است
دریاب به پرسشی حزین را
کز لعل لب تو در خمار است حزین لاهیجی
برچسب:
نویسنده: خنجی
غم از پی غم است که بر دل رسد مرا
مشکل مدام در پی مشکل رسد مرا
هر روز تازه ای رسد از تازه های چرخ
درد است و داغ تازه ای که بر دل رسد مرا
جز خوشه خوشه اشک که جوشد ز چشم من
از خرمن زمانه چه حاصل رسد مرا
بینم چو شمع مرده و پروانه سوخته
سوزد دلم چو پای به محفل رسد مرا
رفتند همرهان همه همره کاروان
فردا زمان رفتن محمل رسد مرا
اینسان که پای ناقه ام امروز در گلست
یا رب چگونه بار منزل رسد مرا
طوفان موج خیز و درین بحر پر خطر
کی زورق شکسته به ساحل رسد مرا
مشکل مدام در پی مشکل رسد مرا
هر روز تازه ای رسد از تازه های چرخ
درد است و داغ تازه ای که بر دل رسد مرا
جز خوشه خوشه اشک که جوشد ز چشم من
از خرمن زمانه چه حاصل رسد مرا
بینم چو شمع مرده و پروانه سوخته
سوزد دلم چو پای به محفل رسد مرا
رفتند همرهان همه همره کاروان
فردا زمان رفتن محمل رسد مرا
اینسان که پای ناقه ام امروز در گلست
یا رب چگونه بار منزل رسد مرا
طوفان موج خیز و درین بحر پر خطر
کی زورق شکسته به ساحل رسد مرا
برچسب:
نویسنده: خنجی
تن سختی کشم نزار دل است
کمر کوه زیر بار دل است
دل از آن طرّه در پریشانی است
سر این فتنه در کنار دل است
چشم تا کار می کند ما را
گُل اشک است، نوبهار دل است
چمن عشق را خزانی نیست
گل پایبند خار خار دل است
عرق شرم ابر از دریاست
دیده تا هست،شرمسار دل است
ز دَم آینه پای دار ، حزین
نفس پاک هم غبار دل است حزین لاهیجی
کمر کوه زیر بار دل است
دل از آن طرّه در پریشانی است
سر این فتنه در کنار دل است
چشم تا کار می کند ما را
گُل اشک است، نوبهار دل است
چمن عشق را خزانی نیست
گل پایبند خار خار دل است
عرق شرم ابر از دریاست
دیده تا هست،شرمسار دل است
ز دَم آینه پای دار ، حزین
نفس پاک هم غبار دل است حزین لاهیجی
برچسب:
نویسنده: خنجی
دل به دریا زدن از چشم تر آموخته ام
چه هنر ها که ز فیض نظر آموخته ام
غوطۀ خون جگر کس نبرد راه چو من
که من این غوطه به خون جگر آموخته ام
حق شکرانۀ پروانه فرامش نکنم
که از او سوختن بال و پر آموخته ام
با خیالت مژه بر هم نگذارم کاین کار
من به بیداری شب تا سحر آموخته ام
دیده را تاب تجلّای حضور تو نبود
خود به آتش زده تا این هنر آموخته ام
به سر زلف درازت که من ار در همه عمر
غیر سودای تو کاری دگر آموخته ام
زآب چشمم نرود نقش تو کاین فن بدیع
من بخون دل و سوی بصر آموخته ام
آه اگر تیغ تو ترک سر (نیـر) گوید
سالها پا زده تا ترک سر آموخته ام
چه هنر ها که ز فیض نظر آموخته ام
غوطۀ خون جگر کس نبرد راه چو من
که من این غوطه به خون جگر آموخته ام
حق شکرانۀ پروانه فرامش نکنم
که از او سوختن بال و پر آموخته ام
با خیالت مژه بر هم نگذارم کاین کار
من به بیداری شب تا سحر آموخته ام
دیده را تاب تجلّای حضور تو نبود
خود به آتش زده تا این هنر آموخته ام
به سر زلف درازت که من ار در همه عمر
غیر سودای تو کاری دگر آموخته ام
زآب چشمم نرود نقش تو کاین فن بدیع
من بخون دل و سوی بصر آموخته ام
آه اگر تیغ تو ترک سر (نیـر) گوید
سالها پا زده تا ترک سر آموخته ام
برچسب:
نویسنده: خنجی
چه سختیها که اندر زندگانیست
هزارش غم گرش یک شادمانیست
غم اندر وی چو کوهی پای بر جای
وگر شادی بود برق یمانیست
سرابست آنچه پنداری تو آبست
فریبست آنچه گوئی کامرانیست
جوانی گر بود ، جهل و غرورست
وگر پیریست، عجز و ناتوانیست
چو نیکو بنگری مر آدمی را
خوشی یکسر در آمال و اما نیست
اگر امید در عالم نبودی
بسا تلخا که ما را زندگانیست
هزارش غم گرش یک شادمانیست
غم اندر وی چو کوهی پای بر جای
وگر شادی بود برق یمانیست
سرابست آنچه پنداری تو آبست
فریبست آنچه گوئی کامرانیست
جوانی گر بود ، جهل و غرورست
وگر پیریست، عجز و ناتوانیست
چو نیکو بنگری مر آدمی را
خوشی یکسر در آمال و اما نیست
اگر امید در عالم نبودی
بسا تلخا که ما را زندگانیست
برچسب:
نویسنده: خنجی
ایام ندارد غم آزرده دلان را
گر گل شود افسرده چه پرواست خزان را
گر من هدفش نیستم از بهر چه امشب
ابروی تو پیوسته به زه کرده کمان را
منظور قضا کشتن ما بیگناهان بود
روزی که به دست نگهت داد سنان را
عمریست که من بی خبر از وضع جهانم
یا رب مبر از چشم من این خواب گران را
تقدیر چنین رفته که چون شمع بهر بزم
خود سوزم و سرگرم نمایم دگران را
پروانه ی دل سوخته یی نیست در این بزم
تا گوش کند حرف من شعله زبان را
همت بکند دست مرا قطع به شمشیر
گر بشکنم از سفره ی دو نان لب نان را
حالا که متاع سخن از باب فتاده
بیهوده گشودیم درین رشته دکان را
از گرمی طبع چمن من نتوان کاست
هر چند دم سرد بود باد خزان را
گر گل شود افسرده چه پرواست خزان را
گر من هدفش نیستم از بهر چه امشب
ابروی تو پیوسته به زه کرده کمان را
منظور قضا کشتن ما بیگناهان بود
روزی که به دست نگهت داد سنان را
عمریست که من بی خبر از وضع جهانم
یا رب مبر از چشم من این خواب گران را
تقدیر چنین رفته که چون شمع بهر بزم
خود سوزم و سرگرم نمایم دگران را
پروانه ی دل سوخته یی نیست در این بزم
تا گوش کند حرف من شعله زبان را
همت بکند دست مرا قطع به شمشیر
گر بشکنم از سفره ی دو نان لب نان را
حالا که متاع سخن از باب فتاده
بیهوده گشودیم درین رشته دکان را
از گرمی طبع چمن من نتوان کاست
هر چند دم سرد بود باد خزان را
برچسب:
نویسنده: خنجی
از جفای چرخ در دل نیست غم چندان مرا
با تحمل میشود هر مشکلی آسان مرا
جان بتلخی دادن از ناز طبیبان خوشتر است
رحم کن ای مرگ و فارغ ساز از درمان مرا
من همان نخل برومندم در این گلشن (نوید)
کابیاری کرده خضر از چشمه ی حیوان مرا
با تحمل میشود هر مشکلی آسان مرا
جان بتلخی دادن از ناز طبیبان خوشتر است
رحم کن ای مرگ و فارغ ساز از درمان مرا
من همان نخل برومندم در این گلشن (نوید)
کابیاری کرده خضر از چشمه ی حیوان مرا
برچسب:
نویسنده: خنجی
دیدم صنمی، های! صلا! کعبه نشین ها!
بیعانه ببازید به یادش دل و دینها
درعشق دل از کوثر و رضوان نگشاید
از دوست تسلّی نتوان گشت به اینها
صیدِ دلم افتاده به صحرای رمیدن
صیّاد نگاهان! بگشایید کمینها
آن کیست که در جلوه گَهَت رخش بتازد؟
کرده است تهی غمزه ی بی باک تو زین ها
در کیش محبت هدفِ ناوک نازند
ابروی کماندار تو را چله نشین ها
زیر قلم توست – حزین! – کشور معنی
این نقش ندارند خدیوان به نگینها ! حزین لاهیجی
بیعانه ببازید به یادش دل و دینها
درعشق دل از کوثر و رضوان نگشاید
از دوست تسلّی نتوان گشت به اینها
صیدِ دلم افتاده به صحرای رمیدن
صیّاد نگاهان! بگشایید کمینها
آن کیست که در جلوه گَهَت رخش بتازد؟
کرده است تهی غمزه ی بی باک تو زین ها
در کیش محبت هدفِ ناوک نازند
ابروی کماندار تو را چله نشین ها
زیر قلم توست – حزین! – کشور معنی
این نقش ندارند خدیوان به نگینها ! حزین لاهیجی
برچسب:
نویسنده: خنجی
امروز هم
به داروخانه که رسیدم
راهم را کج کردم
تا آرام بخش ها
وسوسه ام نکنند
[همه کج روی ها که بد نیست]
سه شنبه بود
ترقه هایی نه در حوالی من
دورتر
در حوالی مردم
منفجر می شد
و من
شاعر غزل
«یاد وقتی که به هر پیغام می شوراندیم
ای زبان بی ریا و راستگوی مردمی»
بی تفاوت به خانه رسیدم
به داروخانه که رسیدم
راهم را کج کردم
تا آرام بخش ها
وسوسه ام نکنند
[همه کج روی ها که بد نیست]
سه شنبه بود
ترقه هایی نه در حوالی من
دورتر
در حوالی مردم
منفجر می شد
و من
شاعر غزل
«یاد وقتی که به هر پیغام می شوراندیم
ای زبان بی ریا و راستگوی مردمی»
بی تفاوت به خانه رسیدم
سه شنبه بود
شب همین چهارشنبه سوری
که گذشت محمد علی بهمنی
برچسب:
نویسنده: خنجی